Słownik: certyfikacja ZKP, znak B i beton

Numer akredytacji jednostki certyfikującej wyroby Multicert, nadanej przez Polskie Centrum Akredytacji. Zakres akredytacji określa wyroby oraz dokumenty techniczne, np. normy, KOT i specyfikacje, w jakich jednostka może prowadzić certyfikację akredytowaną.

Zasada wymagana przez ISO/IEC 17065: jednostka certyfikująca nie może doradzać ani konsultować w zakresie tego, co certyfikuje. Może wyjaśniać wymagania dokumentu odniesienia, ale nie przygotowuje wyrobu ani dokumentacji za producenta i nie gwarantuje wyniku oceny.

Ustawowa nazwa dokumentu to krajowy certyfikat zgodności zakładowej kontroli produkcji, powszechnie nazywany certyfikatem ZKP. Wydaje go akredytowana jednostka po pozytywnej ocenie ZKP. W systemie 2+ certyfikat ZKP jest jednym z warunków, które producent musi spełnić przed sporządzeniem KDWU i oznakowaniem wyrobu znakiem budowlanym B. Za deklarację, wyrób i oznakowanie odpowiada producent.

Norma lub inny dokument techniczny, na przykład PN-EN 206 albo Krajowa Ocena Techniczna, który określa wymagania dla wyrobu i systemu ZKP. Multicert ocenia funkcjonowanie systemu ZKP producenta. Właściwości użytkowe wyrobu deklaruje producent.

Norma określająca wymagania dla jednostek certyfikujących wyroby, procesy i usługi. Obejmuje m.in. bezstronność, poufność i kompetencje. Multicert prowadzi certyfikację zgodnie z PN-EN ISO/IEC 17065.

Klasyfikacja oddziaływania środowiska na beton wg PN-EN 206 (X0, XC, XD, XS, XF, XA oraz XM dla ścierania). Element może mieć kilka klas jednocześnie; beton musi spełniać wymagania najostrzejszej z nich. Klasę określa się w projekcie i specyfikacji.

Oznaczenie charakterystycznej wytrzymałości betonu na ściskanie, np. C25/30 (próbka walcowa/sześcienna). Stanowi jedną z deklarowanych właściwości użytkowych betonu.

Dokument, w którym producent deklaruje właściwości użytkowe wyrobu zgodnie z krajową specyfikacją techniczną. Jest warunkiem oznakowania wyrobu znakiem budowlanym B. Za deklarację odpowiada producent.

Dokument odniesienia wydawany dla wyrobu nieobjętego zakresem przedmiotowym Polskiej Normy wyrobu albo gdy przewidziana w niej metoda oceny nie jest właściwa dla tego wyrobu (art. 9 ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych). Wydaje go jednostka oceny technicznej upoważniona przez ministra; KOT musi być powiązana z konkretnym wyrobem i zamierzonym zastosowaniem.

Krajowy system oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych. Producent prowadzi Zakładową Kontrolę Produkcji i badania, a akredytowana jednostka ocenia system ZKP, wydaje decyzję certyfikacyjną oraz prowadzi nadzór.

Cykliczna ocena prowadzona po wydaniu certyfikatu, potwierdzająca utrzymanie wymagań ZKP. Brak nadzoru może skutkować zawieszeniem, a następnie cofnięciem certyfikatu.

Krajowa jednostka akredytująca. Nadaje i nadzoruje akredytację jednostek certyfikujących, w tym Multicert (AC 210). Prowadzi publiczny rejestr akredytowanych podmiotów.

Krajowe uzupełnienie do PN-EN 206. W zakresie AC 210 dla betonu towarowego PN-B-06265:2022-08 występuje wraz z PN-B-06265:2022-08/Az1:2025-08 oraz PN-EN 206+A2:2021-08. Dokumentacja ZKP powinna uwzględniać wymagania europejskie i krajowe.

Norma na beton: wymagania, właściwości, produkcja i zgodność. W procesie krajowym stosuje się dokument odniesienia wskazany w aktualnym zakresie i dokumentacji procesu. Wydanie EN 206-1:2026 dzieli normę na części; jego użycie w certyfikacji wymaga potwierdzenia wdrożenia jako PN oraz powołania w dokumentach odniesienia.

Koncepcja uwzględniania dodatków typu II (np. popiołu lotnego) jako części spoiwa za pomocą współczynnika k. Obowiązuje tylko w dopuszczonych klasach ekspozycji i przy określonym składzie; w klasach agresywnych bywa ograniczona.

Krajowe oznakowanie wyrobu budowlanego umieszczane przez producenta po sporządzeniu KDWU i spełnieniu wymagań właściwej krajowej specyfikacji technicznej. W systemie 2+ jednym z wymaganych dokumentów jest certyfikat ZKP. Za deklarację, wyrób i oznakowanie odpowiada producent.

Udokumentowany, stały system kontroli produkcji w zakładzie lub wytwórni, zapewniający stałość właściwości użytkowych wyrobu. Obejmuje nadzór nad surowcami, recepturami, badaniami, wyposażeniem oraz postępowanie z wyrobem niezgodnym.